وبلاگ شخصی رامین اسکندری

 سه چار روزَ دلم بد جور گرفته
بره باغا بره انگور گرفته
د غربت قدر شهرت ِ مفهمی
دلم از ای شهر تهران گرفته 

 به کربلا یا سوریه یا مِکه
یا با زن و بچه اش مره یا یکه
ولی اگه یَک کارِ خیرِ بَشَه
مبنده موشتِشِه تا اُ نچیکه. 

 همیشه چینگِ چَدِرِش د دِندوش
پور شکلات و آبنبات قِندوش
دُرسته دو ساله که بی بی مُرده

ولی هنوز زندیه عکس خِندوش 

 خدا او اختلاتاتِ بگردم
زمین ِ باغ ِِ بابات ِ بگردم
اگه مشه بقيه ر جواب کُ
جميع خواستگاراتِ بگردم  

با رسمو کار استامبولی و مَلَه
سیمانا رِ وِر دیوارا مِمَله
وقته که هندونه تارف منی
دِ جیبش هم چاقوی هم دسکله

هفتا بچه دَرَه خله سِکینه
که اونا رِ ساله به سال،نمبینه
با ای همه نوه نتیجه هیشکه
نیه د پی حرفه خله بشینه

د جیب مرد کاشمری دِسکَلَه
هویتشه، اَخه دختِر خَلَه

والا با چی باغ تِربُر کنه 

برگاشِ روم بُبرَه بِرِه گوسله؟

خدا کنه مرامت عین تختی
هم د خوشی بشه و هم د سختی
والا ای رفیقه بندِ کیفی
بَیَد قطی زنا بری پاتختی

 الان نشستُم و به تو فِک مُنُم
عینِ سَعَت دیواری تِک تِک منم
دَرُم دِ ذِهنُم همه خاطراتِ
جِدیدَ یا قدیمی هی چک منم

هیشکه نِمِتَنه مث تو بَشَه
عشقِ به همه زندگیم بِپَشه
با سختیا بِسَزَه هیچه نِگه
غصه ر از ته بیه بِتِرَشَه

مو افتخار منم بِچه کاشمرُم
چه عکسا دِ پِ سروِ پیرش دَرُم
از غذاهاش همیر بُگُم که هر دَم
بو گرده هاش مچرخه دور سرُم

بریه انگور وا کنی مِتَزِم(می تازیم)
با گرمیِ هوه تموز مِسَزِم
کاشمرِ همه مِشنَسَن با میماش
به شیره و به سرکه هاش مِنَزِم

بریچی مخی که مو رسوا بُرُم
عین پلاستیک د اَتیش وا برم
دردا ِد رو هم مِرَه دِرمو نیه
مشه بگی که از کدو را (راه) برم؟

خدایا مو هم هیچه کم ندرم
تا وقته با مویی مو غم ندرم

مزرعه زندگیمه آفت زده 

کمک مخم خدا ، مو سَم ندرم

چراغار خاموش کو
الان که نصف شویَ
تو عین خرس مخوابی
نون صُبحَنه با مویَ
چراغار خاموش کو
چشمام دِ خو نِرفته
شیش روزَ کار و خوما
یَک جمعه ی د هفته
چراغارِ خاموش کو
سَرُم دَرَه مِگِردَه
دلم مخه ببینم
دِ خو پنیر با گرده
چراغار خاموش کو
تا مو بِلَند نرفتم
کفرمو بالا نیار
هنوز که گند نرفتم
وخه چراغار بزن
خوشی به مو نه امده
چراغا روشن بشه
به ما که خو نه امده

شوش و خودش هردوتا عین کنه
سفر دورشایه دره بنه
الان مفهمم بره چی مگن که
مگله جوز بلشه پیدا منه



 صد دفه پرسیده که دوستش دَرُم؟
مُگم تو که هستی مو کورم، کَرُم
از بس جواب دادم دیونه رفتم
چغوک دَرَه مِچرخه دورِ سرم

دَره مپوسه انگورا دِرو مِیم 

زن اَخِرِش تو دیونه مِنی مُر

نمخه اُقزه جز بزنی بسوزی
بره تو هُم خدا مرسنه روزی
خدا گفته تو حرکت کو نه ایکه
به برکت مال مُردم چشم بدوزی

 صد دفه از رو موتورش افتیده
مرتکه دیونه ادم ندیده
هر چه طلا داشته زنش فروخته
موتور که نه ، رفته بلا خریده

مخه که درس بخنه دکتر بره
مقاله هاشه چاپ کنن یکسره
یک روزه بنویسه که چربی بده
فرداش بگه که چنده خوبه کره

مگه ننش که دخترش قشنگه
د کاره خنه شا مثل فشنگه ب

گه ننش، همه دنیا مدنن 

که جیشت و تنبل و خنگ و مشنگه

 
کی گفته که لبات عین نباته؟
تمام زندگی مو زیر پاته
نباتا ر به گند کشیده لوهات
پاته ور دار که بو مده جرابات

 نه متنه جدی بشه نه طنزه
اصن اصالتا بچه نطنزه
ادم بید یَک کمه با حال بشه
مثل همی شاعر شعر....حمزه

صبا همیجوری نشسته خوابه
حال ندره ، اعصابشم خرابه
مخه همی روزا زنشه بُبره
سرش همش د تو حساب کتابه

خـدايــا اي چـه رسمـه روزگـاره؟

چه دست و حكمته دِ مونه كاره؟
يكــه دامــاد مــره زوده مميــره
يكه ور سر زنش زن مگيره  

تو وقته مو ندری هم قشنگی
مخندی مث مو ، توم شوخو شنگی
نخوری دلته به خَطِر تاسی؟
کلا گیس مگذری از نوع رنگی

مو كه چيزه ندرم آس و پاسم

ميــون پــولــدارا تنبـل كـلاسم

اگه دقت كني راحت مفهمي
كه حتي مو نـدرم تاس تاسم

 مو صب تا شب درم یک ریز مخندم
به خار سوز سر پلیز مخندم
کی گفته تند اخلاقم برار جان؟
مو حتی به مگس لو میز مخندم.

محله كاشمري هاته بگردم

جراب و كوش پاهاته بگردم

مگن اخلاق تو يگ نرمه تنده
مـرام و خلـق بـيجـاتـه بگردم  

نشسته اسم آقاشه مبافه
به دار عشق دستاشه مبافه
دلش خونَ درَ ور دار قالی
ترنج آرزوهاشه مبافه

دو بَره وخه اسمم ِ صدا کُ
گرهِ روسریتِ واز وا کُ
بریز از پنجره موهار دِ کوچه
دوباره روزگارمِ سیا کُ

ده ما روی آبادی ندره
نمنده عشقی و شادی ندره
برو نه نه بگو به دختره که
پسرم قصد دامادی ندره

ببین یارم چه ها کرده دِ ای شهر
چه آوازَش صدا کرده دِ ای شهر
اگر چه اسم یار مو نسیمَ
چه طوفانِ بپا کرده دِ ای شهر

 دستش از کارگری مثل زغاله
دلش اما مثل چشمه زلاله
تمام عمر بی ای که بناله
به فکر دو قرن نون حلاله

 چقد زحمتکشَ نه نه خدیجه
لباسار شسته پهن کرده دِ ریجه
ولی باد امده رختار رخته ور خاک
شده زحمتیِ او بی نتیجه

خدایا حال نه نه ما خرابه
شبا از درد نمتنه بخوابه
ولی با حال زارش مثل افتو
به دنیای سیاه ما متابه

 
کسه که همش از زنا بد مگفت
مگفت که بودن باهاشا دره افت
ای جمعه دره قطی مرغا مره
تا ظرف بشوره و نگه حرف مفت

سه چار تا میش دره،پن شیش تا بره
که صُبا مبره شا ور کوه و دره
همیجوری مگرده روزگارش
با نون خوشک و با بشقاب تره

از بس که جوجه خوردم و کوبیده
یا قیمه با برنج اُ ندیده
حالم دره بد مره و جاش مخم
قروتی از کسه لو پریده